Bullandi gleði í vinnunni og get með sanni sagt að ég hafi bara ekki yfir höfuð hreyft á mér afturendan eða látið unglingana mína vinna….

við spiluðum fótbolta, töluðum um fótbolta…. og jú. unnum ekki rass.
er að reyna að fara ljúfu leiðina þannig að ég verði bestasti flokkstjóri í geimi í minningunni hjá þeim en ekki harðstjóra tíkin sem lá með svipunni yfir þeim sumarið tvösúndofjör.

Það er mjög þægilegt, þrátt fyrir það að vera komin loksins í eigin íbúð (framnesvegur 54) fyrir ykkur sem ekki vitið og viljið kíkja í kaffi, að vera orðin heimalingur hjá henni fjólu dísinni minni, ekki bara nottlega útaf því hún er net-tengd. ónei. hún er æðislegust.
Og bara svona til að þið vitið hvernig eftirvæntingin er hjá mér, þá tékkaði ég á færslu síðan í fyrra á sama tíma þegar tók að líða að þjóðhátíð og er hún hér

ég veit ekki alveg hvort hugtakið .. heimskur hlær að sjálfs síns og allt það á við stundum, en djöfull á ég það til að hlægja að ruglinu/vitleysunni sem ég hef skrifað í gegnum tíðina þegar ég tek mig til og les það.

Er maður ekki orðinn soldið sorglegur þegar maður finnst maður alveg hrottalega sniðugur, eða er það þá spurning um að blasta aðeins niður í egóinu og fara í fat-camp ?